Sene 2000, fakültedeki derslerimizden birinde değerli hocalarımızdan biri demişti ki: "Neden bu bölümü seçtiniz ki sanki? Gazete okurken, televizyon seyrederken hep sinirleriniz bozulacak. ..." O zaman durumun vehametini anlayamamıştım ama artık anlıyorum. Aslında bu sözün doğruluğunu anlamak için üniversitede okumak şart değil, dil bilgisi biraz iyi olan bir ortaöğretim öğrencisi olmanız yeterli. Hatta daha doğrusunu söylemek gerekirse Türkçeyi biraz düzgün konuşabilmek yeterli. Seviyeyi daha da düşürmeyeyim ki, bazıları utanmasınlar. -Böyle diyerek yazılarımın aydınlarca ve çok geniş kitlelerce okunduğu havasını da uyandırayım okuyucuda ve hafiften de egom tatmin olsun değil mi?-

Görülen o ki bu sorun sadece dil konusunda yaşanmıyor, din konusunda da yaşanıyor. Biraz araştırırsanız bazı büyük gazetelerde o kadar basit hatalar yakalarsınız ki... Bakın ben bir din âlimi falan değilim, Türk dilbilimcisiyim ama hangi konuda olursa olsun yanlışlıklar karşısında olması gerekenden fazla gıcık oluyorum, sinir oluyorum. Buna yapımdaki gıcıklığı da katarsanız daha da iyi anlayabilirsiniz ortaya çıkan vaziyeti.

Ben diyorum ki: Gazetelerde dil, edebiyat, ilahiyat -sizin aklınızda daha başka alanlar da olabilir- gibi alanlarda ihtisas sahibi olan insanlar görev almalılar. Böylece hiç olmazsa dinî ifadelerde biraz dikkat edilmek durumunda kalınır ve halkımızın kafası yanlış kelimelerle, ifadelerle doldurulmaz. Sosyal bilimler ile ilgili konular ülkemizde dandik meseleler olarak görüldüğünden mi nedir hep sosyal bilimlere ait konularda bariz ve basit hatalar yapıyor bu basının değerli mensupları. Kimisi "aptes" yazıyor, kimisi "Sharm el-sheikh". Haydi aptesi geçtim, o halk dilinden yararlanarak ve belki de halkçı olduğunu düşünerek böyle kelimeler uyduran bir şahıs olabilir, ama sharm el-sheikh nedir ya?

Bakın o adı geçen belde daha düne kadar dedelerimizin yönettiği ülkeye bağlıydı ve dedelerimiz onun adını yazmayı Batılılardan öğrenmedi, tam tersi onlar bizden öğrendi. Şimdi gelinen noktaya bakar mısınız lütfen? Kendimize ait, dindaşlarımızın sahibi olduğu bir yerin adını bile başkalarından alıp yazıyoruz. Neden? Çünkü bunları yazanlar, böyle taşıyanlar iktisat, işletme, hukuk bildikleri kadar dil bilmedikleri için. Doğrusu ne? Söylemeyeceğim... İnat ettim doğrusunu söylemeyeceğim. Geri gördüğümüz ülkeler en basitinden "Coca-Cola"yı bile kendi dillerine uydurup kullanırken biz aynen alıp kullanalım ve bu da ilericilik olsun, çağdaşlığımızla gurur duyalım.

O kadar alakasız konulardan gitmişim ki yazıya dönüp baktığımda, kendimi tanımasam "ne kadar da irticai biri yazmış" derdim. Belki de öyleyimdir ha...

Malumunuz yeni bir yıla girmek üzereyiz ve başta oteller olmak üzere birçok mekânda eğlenceler ile ilgili ilanlar çıkıyor. Süslü püslü, allı morlu, çamlı, noel babalı resimlerle bezenmiş ilanlar bunlar çoğunlukla; çok da cazipler grafik olarak. Profesyonel grafikerlerimiz sağ olsunlar insanın iştahını epey getiriyorlar ama oradaki yazıları kim yazıyor onu bilmiyorum. Metin yazarları mı yazıyor acep?

Neyse, mesele de bunları kimin yazdığından çok hangi kültürden geldiği aslında. Şöyle ifadeler geçer bu ilanlarda: "Misafirlerimize/Konuklarımıza şu şu şu hizmetler şu kadar YTL.", "Misafirlerimizi/Konuklarımızı şöyle ağırlıyoruz, şu animasyonlar var, şu içkiler var." Tam buraya geliyorum takılıyorum.

Bildiğim kadarıyla misafirlik bizlerde çok önemli, değerli bir kavram ve misafirden para, ücret alınmaz. Hangi biriniz gezdirdiğiniz, yedirip içirdiğiniz misafirlerinizden bunların masrafını aldınız ki? Ben almadım, alamam da herhalde. Ayıp olmasını bir yana bırakın, insanlık bunu gerektirmez mi? Şimdi ben bir mekâna da misafir olarak gidersem muhtemelen davet edilip gitmişimdir ve zorunlu hâller dışında da elimi cebime götürmemem gerektiğini düşünürüm ve aynı şekilde misafir olarak çağırdığım, davet ettiğim insanın da cebini düşünmemesi gerektiğini sanıyorum. Ama baştan anlaşırsınız Alman usulü diye, o başka bir mevzu.

Onun için bu tür ilanlara metni yazanların toplumun değer verdiği kavramları dikkatli seçmeleri gerektiğini düşünüyorum. Yukarıdaki örnek cümlelerde misafir/konuk yerine müşteri kelimesini koyarsanız çok daha saygılı, doğru ve dürüst iş yapmış olursunuz. Değerli metin yazarları, reklamcılar, Allah beni size misafir yapmasın ki iflas etmeyeyim.

Durum sadece bundan ibaret midir? Değildir. Bunu sadece özel işletmeler mi yapıyor? Hayır. Devlet kurumlarında da aynı durum geçerli. "... bakanlığı misafirhanesi"nde olduğu gibi. Misafirhane diyorsunuz gidiyorsunuz, falanca gün sayısı kalabiliyorsunuz, falanca YTL ödüyorsunuz. Yerim öyle misafirliği, giderim otelde katılırım hiç olmazsa ticarî işletme. Bu tür tesisler için şöyle bir formül öneriyorum: Bu tesislere gelen insanların üç günlük misafirlik hakları olsun ve üç günün sonunda gitmezse artık ücret vermeye başlasın. Biliyorsunuz ya, misafirlik üç gündür.

Böyle konular gereksiz görülebilir gözünüze ama bugün bu değerden başlarlar, yarın başka bir değere atlarlar ve bu tür zihniyetle kafamızı karıştırıp işimizi bitirirler.

Yıllardır bu kayboluş için bekleyen bir insan olarak, üzülmedim hatta mutluydum ancak bazılarınız gibi benim yazılarımı -ne buluyorlarsa artık- takip eden dostlar için biraz kafam karışıktı. Neticede çıt çıkarmadan gitmiştim bu âlemden -tabii ki sanal âlemi kastediyorum- ve belki de haksızlık etmiştim sizlere. Benim yokluğum sizi çok üzmüş olacak ki, bu zaman dilimi içinde aciz blogumu okuyanlardan sadece bir kişi çıkıp nerelerde olduğumu, yaşayıp yaşamadığımı sordu.

Efendim ben nişanlandım siz görmeyeli. Kafam doluydu, ne nasıl olacak hiç bilmeyen bir insan olarak tuhaf günler yaşadım. Sizlere tavsiye etmiyorum bu durumu. Yok yok, kötü bir ruh hali olduğunu söylemek için demiyorum bunu; şaşkın ördeğe döndüren bir durum olduğu için söylüyorum.

Müstakbel eşim ile dördüncü senemizi yaşıyoruz. Kendilerinin ailesinde ilişkimizi bir tek baba bilmiyordu, hâliyle bu durum bizi yıllardır geriyordu. Benim de ailem yıllardır biliyordu, babam bilmezden geliyordu. Tipik Türk erkekleri işte ne olacak. Anneler neredeyse bizim kadar sahiplendiler ilişkimizi de babam bilmezden gelme yöntemini seçti. Kayınpederim ise -kendisini tanımadığım zamanlar için söylenen şuydu:- ilişkimiz olduğunu duyarsa önce beni dövermiş sonra da zorla nikah masasına oturturmuş bizi. Allah tanışmayı nasip etti iki hafta kadar önce, tamam pek mülayim bir adam olduğu söylenemez, çok ciddi bir insan ama ben gene de kendisini çok sevdim. Mert adammış, tanıdıktan sonra anladım. "Adam gibi adam" derler ya, o cinsten... Osmanlı erkeği. Allah bir baba daha verdi bana, bundan iyisi can sağlığı.

Müstakbel kayınvalidem ise şu aralar maalesef ciddi bir hastalık geçiriyor, dualarımızı esirgemiyoruz, sizlerin de dualarınıza sığınıyoruz bu hususta. Dünyalar iyisi bir insan. İnsan gibi insan. Hani iyi, güzel huylu kayınvalideler olur ya, onlardan işte. Kısacası bir annem daha oldu.

Kayınbiraderimin de maşallahı var. O da şeker gibi insanlardan... ben mülayim, sakin yaratılışlı insanlara hayranlık duyarım; -kendim bir türlü öyle olamadığımdan galiba- o da tam öyle bir insan. Babacan bir abim var artık, Allah kendilerine uzun, sağlıklı ömür nasip etsin. Eşi de iyi bir insan... kendisi benden çok babamı sevmiş herhalde, babamı daha çok sormuş nişanlıma.

Ne yaptık, nasıl yaptık biraz da onlardan bahsedeyim kısaca:

Cumayı cumartesiye bağlayan gece, ailecek tanışmaya gittik. O gün kayınpederimden bir korktum, bir çekindim ki sormayın. Surat yapısı da kendisi gibi ciddi olduğundan, karşılaştığımız ilk saniyelerde yüzü pek gülmüyordu. Eee... sen kızını besle, büyüt, okut, sonra el gelsin talip olsun... ben olsam ben de gülmezdim sanıyorum. İş yerimden arkadaşlarım o gün zaten en az sözün bana düşeceğini, soru sorulmazsa konuşmam gerekmediğini söyleyerek yatıştırdılar beni zira tanışmaya gideceğimiz gün akşama yaklaştıkça iş arkadaşlarımın söylediğine göre yüzüm, kulaklarıma kadar kızarmaya başlamış. Baba konusunda yıllardır korkutulduğumdan da kaynaklandı bu durum sanırım.

Sözleştiğimiz gibi saat 20.30 gibi bindik bir taksiye elimizde pasta ile gittik. Evde kayınvalidem, kayınpederim, kayınbiraderim ve eşi ile ben, annem, babam bulunuyordu. Hâliyle ilk seferinde tanışma daha rahat geçti kalabalık ortamlara göre. Onlar bizi çaktırmadan süzdü, tarttı, ölçtü, biz de onları... saat 23.30'u geçiyordu kalktık. Kalktığımızda onlar da biz de bir nebze rahatlamıştık ama rahatlama diyorsam sadece tanışmaktan kaynaklanan bir hafifleme, o kadar. Yoksa kimse öyle lay lay lom görünmüyordu ben de dahil olmak üzere.

Sırada isteme faslı kalmıştı, asıl gerginlik oluşturan sıkıntı yani. Laf aramızda büyüğümüze ricada bulunduk, kırmadılar bizi Allah razı olsun, geleceklerini söylediler. Adını söylesem hepiniz tanırsınız ama ben söylemeyeceğim, o da bende kalsın. İstediğiniz kadar merak edebilirsiniz kim olduğunu, buyrun... ama dediğim gibi bunu öğrenemeyeceksiniz. Kendilerinin geleceğini söyleyince iki taraf da tatlı bir heyecana kapıldı, daha bir tuhaflaştık. Bu konuda şunu söylemeden geçemeyeceğim: İstemeye giderken çok da tanınmış insanları çağırmadan önce bir kere daha düşünün zira organizasyon çok ağırlaşıyor. Yok efendim "nereye oturacaklar", yok efendim "ne zaman gelirler", ... bu soruların önü arkası kesilmiyor ve siz de iyice beyin hoşaflaması geçiriyorsunuz. Ama ortama kattığı havanın değişikliği de ayrı bir güzellik, külfetin nimeti de o nisbette güzelleşiyor şüphesiz.

Sözleştiğimiz gün gelince gene bindik taksiye, bir elimizde çiçek, diğerinde çikolata gittik. Oturduk, hoş beş ettik derken büyüğümüz de geldiler, ortam daha bir ağırlaştı. Ağırlık da sıkıntı anlamında değil, kendilerinin ağırlığından... Vakit geçti, söz döndü dolandı isteme faslına geldi. Büyüğümüz istedi derken o zamanlar duruyor işte. Hiçbir şeyi hissedemiyorsunuz, donup kalıyorsunuz, dışarıdan kimse anlayamamış bu durumda olduğumu, o da ayrı bir durum. Kayınpederim kızına güvendiğini, tercihinin doğru olduğuna inandığını söyleyerek kızını bize verdi. O anda o403'ün amortisörlerinden çıkan tısss sesinin hissettirdiği gibi bir rahatlama yaşıyorsunuz işte. Neticede o zamana kadar ki her şey, o mealen "verdim gitti"ye gelen sözleri duymak için değil midir? Çünkü ya "bir düşünelim" derse, ya "olmaz arkadaş, ben kızımı size vermem" derse, derse, derse... tam bir havf ü reca hâli işte. Birkaç dakikalık olumlu düşünce ile ansızın birkaç dakikalık olumsuz düşüncelerin aralıksız, müteselsil şekilde uzaması dışarıdan nasıl görünüyor bilemem ama damat olmayı düşünüyorsanız bunu göze almalısınız.

Biz modern bir isteme yaptık şartlar gereği. İsteme ve vermenin ardından pastamızı kestik, nişan yüzüklerimizi, takılarımızı taktık. Nişan yüzükleri deyince, bir de o geceye hazırlık yapmak için harcanan emek kısmı var ki oraya hiç değinmeyeceğim, varın siz tahmin edin, bilenler zaten bilirler. Şu takı meselesine gelince, her şeyin gelinler için olduğunu söylemeden geçemem. Arkadaş bir Allah kulu da bana bir pul, altın, para vs. taksa ya... Yooook, yok. Söze geldi mi bir numaralı kadın erkek eşitliğini savunan cümle ekâbir, o gece paso geline çalıştılar. Aman gözüm yok, yeter ki sevsinler de birbirlerini...

Bir saat kadar sonra fotoğraf çekilmeye başladık, bu sefer daha kalabalık bir ortamdaydık tahmin edersiniz. Kız tarafından amcalar, halalar, teyzeler, biz de birkaç değer verdiğimiz hısım akraba ile olay yerindeydik. Mezkûr büyüğümüz bu esnada kalktılar gittiler, biz biraz başbaşa kaldık aileler olarak ve yarım, bir saat kadar sonra da biz kalktık evimize döndük. Tahmin edeceğiniz gibi, bir durum değerlendirmesi daha yaptık ve yattığımızda saat 3'ü geçiyordu... son hafta içinde en kolay, rahat uyuduğum geceydi, güzel güzel uyudum. Ertesi gün de nişanlımla telefonla istihbarat alışverişinde bulunduk, güzel duygularımızı ve haberlerimizi paylaştık.

Derken ben de buraları ihmal ettim, görünemedim, kafamı ancak toparlamaya başlayabildim ve yeşil sahalara dönmeye başladım. Bu konu burada mı kalır, canım isterse devam mı ederim bilemiyorum ama buraları çok da bırakmaya niyetim yok, bunu da böylece bilesiniz.

Selam ve saygılarımla...

Daha önce de söylemiştim gene söyleyeyim, güzel ve yararlı, keyifli, hoş vakit geçirebileceğinizi düşündüğüm ve daha da önce beğendiğim bloglara burada yer vereceğim, ben bunu kendime bir görev olarak addediyorum.

Biliyorsunuz, daha önce de Güzel ve Yararlı Bir Blog Tavsiyesi adıyla acizane bir yazı yazmıştım ve orada da, az sonra bahsedeceğim gibi çok büyük bir zevkle takip ettiğim bir blog olan benkonuşuyorum adlı blogu tavsiye etmiştim. Şimdi bahsedeceğim iki blogun sahibi kendi blogları arasında, benim kurduğum gibi bir benzerlik kurmuşlar mıdır bilemem ama ben ikisinin de çok güzel hislerle ve düşüncelerle dolu olan, akıllı ve zevk sahibi bayanların yaptığını düşünüyorum. Amacım aralarındaki ortak noktaları yazmak olmadığı için bu hususu burada kesiyorum ve tavsiyeme devam ediyorum.

Efendim evli bir çift hazırlıyor sayfayı: Edi ve Ömi. Kendi hayatlarından kesitler, dekorasyon önerileri, kıyafet (moda da denilebilir mi bilmiyorum), oyunlar, tasarımlar ve yemekler gibi gayet zengin bir içerik bulabilirsiniz sayfada. Tabii çeşitli konularda kendi düşünceleri de mevcut haliyle. Burada saydıklarımın hiçbirisine ihtiyacı olmayacak olan yüce insanlar varsa onlar da gözleri gönülleri açılsın diye sayfayı ziyaret edebilirler çünkü rengârenk, cıvıl cıvıl, pırıl pırıl bir görüntüsü var sitenin; şahsen benim gözüm dinleniyor gezinirken.

Ben Eda Hanım ve Ömer Bey ile şahsen tanışmadım, kendilerini -bloglarındaki resimler hariç- hiç görmedim. Bir insanı tanımanın sadece yüzünü görmek olmadığını, yaptıklarının da kendisini tanımamız için bir araç olduğunu düşünenlerdenim ve yazımı da bu düşünceme istinaden yazıyorum; bir de artık bir pislik yuvası haline gelmiş internet ortamında böylesine samimi insanlara bir nebzecik destek olmak için. Hepimizin bildiği gibi artık devir insanların çalışarak çabalayarak değil başkalarını karalayarak üzerine basarak bir yere gelme devri ve böyle bir durumda insan bir şey yapamasa da tarafını belli etmeli değil mi?

Ben de inşallah seneye yazın evleneceğim ve evlendiğimde Suner ailesininki gibi bir blog hazırlamak istiyorum. Bir nevi rekabet. :) Amacım benim şimdi onlardan ilham ve keyif aldığım gibi onların da bizimkinden zevk almalarını sağlayacak bir blog hazırlamak. O zaman gene adım "yorumcu" mu olur bilmiyorum ama içim öyle olacaktır. Müstakbel eşim de zaten gayet zevk sahibi, teknolojiden anlayan, zeki, akıllı ve hünerli bir bayan hamd olsun. O nedenle Suner ailesinin işi çok zor olacak şimdiden haberleri olsun. :P İşin bu kısmı elbette şaka, ben gerek evlilik hayatı ile gerekse internet ortamı ile ilgili olarak kendilerinden öğrenebileceğim çok şey olduğunu düşünüyorum ama şimdilik "haziran ayına kadar Allah kerim" diyerek bu hususu da geçiyorum.

Görgüsünü arttırmak, hayatın güzel yüzünü görmek, internetten zevk almak, paylaşımı öğrenmek, güzel insanlar tanımak, zevk sahibi olmak, insanları ve hayvanları sevmek gibi güzel şeyleri unuttuysanız, ya da tatmak istiyorsanız buyrun: Eda Suner

Yukarıda linki verdim vermesine ama bu söyleyeceklerimin bittiği anlamına gelmiyor, sadece sözü daha gereksiz yere uzatmak istemedim ki yazımı okuyarak zaman kaybetmeyesiniz, demek istediğimi en kısa zamanda anlayasınız.

Yevm-i şekk niyyetine şîre sıkarken yârân
Sıkboğaz etti basıp şahne-i şehr-i ramazân

Çilleye vesvesesiz girdi kapandı zâhid
Habs olur tâ ramazan âhir olunca şeytân

Dehen ü destini mey-hâre yudu sahbâdan
Kûze-i bâdeyi ibrîk-i vuzû' etdi hemân

Döndü bahtı gibi levni yine ayyâşların
Şimdi tevhîde giren şeyhlerindir devrân

Yıldızı düştü siyeh-kâre-i mînâ-nûşun
Sanma kandîl uçurur kayyum-ı seyyâre-feşân

Alınır mı ramazan sôfilerinden Mushaf
Rahlenin nevbetini beklemeyince insân

Etti mâhiyye berât-ı hasenâtı tezhîb
Sığanıp girdi zer-efşanlığa kandîlciyân

Kubbe kandîlleri dâire-i hall-kârî
Zav'-ı kâşâne-i tâ'âte zer-endûde tavân

Oldu her câmi'-i zîbende birer hırmen-i nûr
Silme nikyâli kanâdil zücâc-ı rahşân

Kalb-i mü'min gibi mescid mütesellî ma'mûr
Dil-i fâsık gibi mey-hâne harâb u vîrân

Donanıp al akîdeyle şeker tablaları
Etti her kûşe-i İstanbul'u sûk-i Mercân

Cân verir râhat-ı hulkûme esîr-i helvâ
Gelse efsürdegi-i savm ile hulkûmuna cân

Biri rindin mütevezzâda kamış helvâsın
Şâh-ı misvâke bedel eyledi idhâl-i dehân

Elde işkenbe fener arkada zenbîl-i sahûr
Gece faslında şikem-hârelerindir seyrân

Vakt-i imsâkteki micmere-i anberden
Hoştur âlüfteye iftârdaki bir lûle fincân

Kadeh-i rıtl-ı giran mertebesi keyf verir
Kahve-âşâma ağır kahve ile bir fincân

Her makâm üstüne iftârda tercîh olunur
Nağme-i nerm ile âheng-i dügâh-i dendân

Bu da bu şehr-i azîmin berekâtındandır
Fukarâsında da ârâste hân-ı elvân

Matbah-ı rûzeyi miftâh-ı akîdeyle açar
Feth-i rûzîye bakan ağzı mühürlü rindân

Bu kadar şevket-i İslâm'ı görüp şem'-i künişt
Etmede mescide îman getirip ref'-i benân

Her menâr oldu birer şâtır-ı zerrîn-kemer
Sadr-ı a'zamla ola tâ ki terâvîhe revân

Kıble-i kubbe-nişînân Muhammed Paşa
Leyletü'l-kadr-i kerem iyd-i sabâh-ı ihsân

Kaynak: Örneklerle Türk Şiir Bilgisi, Cem Dilçin, TDK, Ankara, 2000.

Başlık bir soru olabilir ama içerik bir soru olmayacak gibi görünüyor. Nilüfer otobüs firması olarak en sevdiğim şirkettir ama sanki bir değişmeler var gibi görüyorum kendilerinde.

İlk olarak 2003 senesinin Aralık ayında binmiştim otobüslerine ve gerek otobüslerinin, gerek kaptanlarının ve de gerekse hostun kalitesi beni şaşırtmıştı. Ankara'dan İstanbul'a ulaşıncaya kadar host en az 7-8 kere bir ihtiyacımızın, isteğimizin olup olmadığını sormuştu bize. Yanımda Gölbaşılı bir demir ustası vardı, yolculuktaki kısa sohbetimizin bir konusu da Nilüfer seyahat şirketi hakkında olmuştu. Zaten Nilüfer'i bir başka yolculuk esnasında gene yanıma denk gelen bir doçent önermişti bana ama o gittiğimiz hat üzerinde mezkûr şirketin otobüsü yoktu maalesef.

Yolculukların belki de en güzel yanı budur işte. Bir seferinde doçent oturur yanınıza, bir seferinde çiftçi, bir seferinde aşçı bir seferinde elektrikçi... Bu sayede genişliyorsunuz, dünyayı görüşünüz az da olsa şekilleniyor ve değişik işlerle meşgul insanlardan gevşek de olsa bir çevre oluşturuyorsunuz.

Nilüfer Turizm'le 25 Ağustos'ta İzmir'e yolculuk yaparken bir an evvel varmak için express olarak adlandırdıkları ve sadece bir kere Afyon Kolaylı Dinlenme Tesisleri'nde mola verecek olan hizmetin biletini aldım. Aldım ama Ankara'dan İzmir'e kadar kısa aralıklarla da olsa esas mola hariç 2 ya da 3 kere daha durduk. Nedeni şoför beylerin, kaptanların sigara ihtiyaçları. Şirket -yanlış bilmiyorsam- kaptanların sürüş esnasında sigara içmelerine izin vermiyor ve ortaya böyle bir manzara çıkıyor. O zaman expressin ne anlamı kaldı benim için anlamadım. Zaten eski -hele de yukarıda bahsettiğim gibi- hostları da yok artık. Neredeyse çoluk çocuk host olarak görev almış. Diğerleri de yaşlı kerli ferli adamlar değildi belki ama daha olgun sayılırlardı.

Nilüfer Turizm yöneticileri yazımı görürler mi, ciddiye alırlar mı bilemem ama daha detaylı bilgi isterlerse bana mail atabilirler, ben de kendilerine memnuniyetle yardımcı olmaya çalışırım. Bu yazımı yazmama sebep olan otobüs 25 Ağustos 2007 cumartesi günü saat sabah 10'da Ankara'dan İzmir'e hareket eden otobüs ve plakasını almak aklıma gelmedi. Hoş, alınacak bir durum yok ama kaptanların da bu tür hilelere başvurmalarına gerek yok. Zamanında kalktılar, ama sigara içmek için iki kere durdular. Kimse onlara tuvalet ihtiyacı ya da benzer ihtiyaçla müracaat etmemişken hem de. Olmadı.

Bir de neden kola vermiyorlar ki artık serviste. Kendi meyve suları vardı eskiden ama artık hazır alıyorlar. Bu daha iyi olmuş çünkü kendilerinin vaktiyle meyve suyu diye verdikleri gerçek meyve suyu değildi ama kola niye yok? Kendilerine bu konuyla ilgili bir mail çekmeliyim galiba. Neden mail göndermeyip de burada mızmızlık yaptığımı soranlar olabilir: Onlara mail gönderirsem bunun size bu şekilde yararı olmaz bence. buradan 8-10 kişilik bile olsa kamuoyu (!) oluşturma ihtimalim var.

Bir de 9 Eylül 2007 pazar günü İzmir'den Ankara'ya gene Nilüfer şirketi ile geldim. Otobüs saat 13'te hareket etti, bu da express idi. Kurban olduğum Nilüfer'i, aracın saati 13.00 oldu çıktı perondan. Dikkat buyurun pek çok şirket hareket saatinden 5 dk. geçirmeden ayrılmaz perondan. Kendi tesisine de uğrayıp yolcularını tamamladıktan sonra ver elini Ankara. İşte express gibi express odur arkadaş. Kaptanlar mola yerine vardı, sonra da Ankara'ya. Paramı sonuna kadar hak ettiler. Helal olsun.

Farkındayım son yazılarım hep yolculukla ilgili oldu ama ben de son zamanlarda bunlardan başka şeylerle uğraşmadım ki ne yapayım.

Sözümü toplayacak olursam: Nilüfer gene muadilleri içinde en iyi firma benim gözümde ama "sanki" hafif bir dejenerasyon var gibi geldi de kendilerini buradan uyarmak istedim.

Ankara otogarı İzmir'inkinden hem daha güzel hem daha işlevsel bence. Bir kere içindeki yürüyen merdivenler ile eşyanızı aşağıya yukarıya rahat bir şekilde fazla yorulmadan taşıma imkânınız var. S0nra içinde metro var metro. İzmirliler daha otogarlarını methetsinler bakalım. Çağdaş İzmir, otogar konusunda maalesef sınıfta kaldı.

Her şey tabii ki merdiven ve metro değildir bu tür konularda ama yolculuk eden vatandaşına saygı göstermeyen kültür nereye kadar kültürdür? Bakın kültürümüzdeki kervansaraylar, hanlar ya da benzeri tesisler hâlâ Anadolu'muzda mevcuttur. Atalarımızdan yüzlerce yıl sonraki modern şehirlerimizin yöneticileri dünyaya açılmayı hayal ederken kendilerini göremez hâle gelmişler maalesef.

AŞTİ yazımda Ankara taksicileri ile ilintili olarak ele alınacak. Bilenler bilirler, geçen aylara kadar otogardan taksiye binmeye kalktığınız zaman yanınıza şerefsiz bir tip gelir, sizinle birlikte birkaç kişi adam başı 20'şer liradan Kızılay'a götürmeye kalkar, 15-20 YTL'lik yolu 60-70 YTL'ye çıkarırdı. Siz de buraları bilmiyorsanız safça düşüyordunuz tuzağa ve yolunuyordunuz. Kim bilir kaç kişiyi bu şekilde enayi yerine koydular. Bereket bilirim Ankara'yı da bu oyunlara gelmedim ama bu yaratıklar bana geldiler o ayrı bir mesele.

Burada şu düzeltmeyi hemen yapayım: Ankaralı taksiciler çoğunlukla dürüsttür, onları tenzih ederim. Ben taksici kılığındaki ayılar için yazıyorum bu yazıyı. Burada geçen bazı ifadelere aldanıp da o mezkûr canlılara küfrettiğimi falan sanmayınız zira bu ifadeler onlar için son derece kibar ifadelerdir.

Bu yukarıda bahsettiğim olaylar Ankara Büyükşehir Belediyesi'nin ya da AŞTİ yönetiminin duruma yıllarca sonra 3 ay kadar önce el koymasıyla nihayet bitti. Nasıl oldu da anlayabildiler bu durumu o da ayrı bir takdir meselesi. Ne güzel ibişler soyuyordu Ankara'nın göbeğinde gariban insanları, çark ve dümen kurulmuştu işliyordu. Bitti! Artık AŞTİ logosu olmayan taksilere binerseniz yönetim mesuliyet kabul etmiyor da siz de onlara binmeyin artık ve zaten logosuz taksi arasanız da bulamazsınız. Amaaa... bu dediğim gelen yolcu peronu çıkışında bitti. Bir de giden yolcu peronuna bakalım isterseniz.

Giden yolcu peronuna girişte demir engellerle ayrılmış 3 şerit vardır ve aslında sağdaki şerit ticari taksiler içindir. Yerseniz. Çünkü 2 ay içinde 2 kere oraya taksi ile gittim ve ikisinde de o şeridin başında, sonunda ve ortasında birer taksi orayı kapatmıştı. Yani bir dümen bitti ama başka bir dümen kuruldu bakalım AŞTİ yönetimi onları kaç sene sonra fark edecek de tedbir alacak?

Bakın size başımdan geçen olayı anlatayım:

Bindiğim taksinin şoförü Ankara otogarı girişinde bu dümeni görünce bunlar "...'in köpekleri!" dediğinde neden öyle dediğini anlamadım ama o yolu tutan taksici kılıklı hıyar ağası ile konuşunca her şey ortaya aniden çıkıverdi.

Dedi ki şehir kırosu bizim taksi şoförüne: "-Kim ölmüş dayı?"

Bizimki efendiliğini bozmadan yer istedi falan filan herif lütfetti yer açtı ama bu sefer de ortadakine takıldık. Çok şaşırmıştı bizim oraya nasıl girdiğimize. O yolu açan sevgili çete arkadaşına küfrede ede çekildi yoldan da girebildik. Burada konuşmaların yarısını almadım gereksiz yere onları adam yerine sayılıyormuş görünmemek için.

Belediye yetkililerine, emniyet yetkilililerine, garaj yetkilililerine sesleniyorum. Ankara'nın ortasına, otogarda kanun tanımayan pislikler eşkiyalık yapıyorlar. Gidin kendiniz bakın. Binin sabah ya da öğle vakti bir taksiye mesela, AŞTİ'ye gidin ve bakın bakalım dediklerim oluyor mu olmuyor mu?

Bakın bir daha söylüyorum: Ankara'daki taksi şoförleri çoğunlukla dürüsttür, iyidir ve çalışkandır. Benim burada kendilerine edebileceğim en güzel şekilde hitap ettiğim insancıklar taksi şoförü değildir, onların kılığına girmiş terliksi hayvanlardır.

Güzelim Atatürk Orman Çiftliği üzerindeki, yani bizzat Atatürk'ün mirası olan bir arazinin üzerinde yaşanan bu skandallar her aklıma geldiğinde bu şerefsiz haysiyetsiz mahlukun en sevdikleri şeylerin kendilerinin ve ailelerinin başlarına defalarca kere gelmesini Allah'tan diliyorum. Yedikleri haram lokmalar boğazlarında kalsın.

Yazılara biraz ara vermek zorunda kaldım ve muhtemelen haftaya da iki haftalığına ara vereceğim ama bu aralar bana iyi geliyor. Bazı şeyler kafada birikince ortaya daha güzel bir atmasyon çıkıyor.

Görmezden gelme siyaseti de diyebileceğimiz siyasette görmezden gelme konusunda MHP de kendi çapında başarılı bir siyaset izliyor.

Türkiye Cumhuriyeti dahilinde Türk milletinden başka milletler de olduğunu görmezden gelmeleri diğer milletlere mensup olan insanlarda ister istemez tepkilere yol açıyor. Çoğu MHP sempatizanına göre TC'de olan herkes hem Türk'tür hem de Sünnî. Akıllısına "Bu böyle midir?" diye sorduğunuzda -kendisi de gerçeği bildiğinden- alacağınız cevap üç aşağı beş yukarı "Türkler bu devletin efendisidir" kabilinden bir şeyler olacaktır. Ya sev ya terk et gibi birkaç sloganları vardı ama aklıma gelmiyor şimdilik.

Şahsen sevmeyenin terk etmesi gerektiğini, bu ülkeye kimsenin ihanet etmemesi gerektiğini düşünüyorum ve hainlerin cezalarının bir an önce verilmesini herkesten çok istiyorum ama bu benim gözlerimi kör etmiyor. Yediği çanağa pisleme düşüncesi olmayan, azıcık sağ duyusu olan herkes zaten böyle düşünecektir. Böyle düşünmeyen aslen Türk olmasa ne yazar ki?

Daha genç yaşlarımda ben de MHP sempatizanıydım, arkadaşlarımın çoğu ülkücü olarak adlandırılan tayfadandı. Hâlâ da arkadaşlığım devam eder onlarla zira siyasi fikir ayrılıkları benim için bir ayrılık sebebi değildir, her görüşten -hainlar hariç- arkadaş edinmişim ve de gayet güzel anlaşmışımdır. Ancak baktım ki bir yığın boş nutuklar atılıp tutuluyor ama her türlü pislik de içlerinde barındırılıyor, o zaman anladım ki kazın ayağı öyle değil.

Ülkü ocağı denilen yerlerde her türlü üç kağıdın döndüğünü görmek beni o zamanlar çok olumsuz etkilemişti. Lise çağlarımda ülkü ocakları kavgada adam toplamak için en iyi yerlerdi ve orada adamı olanlar daha bir arkalarına güvenirlerdi herhangi bir durumda. Bunlar Devlet Bahçeli zamanı gelince eski popülaritelerini kaybettiler, bu konuda gerçekten Devlet Bahçeli işe yarar bir hizmette bulunmuştur kendi siyasi partisine. O manada hakkını yiyen kendisine büyük bir haksızlık yapmış olur ki kesinlikle tepkimi çeker.

Ancak şunları hiç akıllarından çıkarmasınlar MHP'liler:

Sadi Somuncuoğlu da MHP ve Türk siyaseti için önemli kazanımlardır ve genellikle adam harcamayı seven yapılarını bu muhterem şahıslar için kullanmasınlar da adlarını da lekelemesinler.

Kusura bakmasınlar ama bu memlekette sadece Türkler yoktur ve bu ülkeyi sadece Türkler sevmiyor, Türkler kadar diğer milletlere mensup insanlar da çok seviyor ve bunun ıspatı şehitlerimizin mezar taşlarına kazınmıştır.

Atatürk milliyetçiliğindeki Türk kavramı ile kendilerinin Türk kavramının farklı olduğu gün gibi aşikâr, itiraz edip komik olmasınlar çünkü Atatürk milliyetçiliğine karşı çıkmak da yanlıştır bence.

Bu yazım diğer yazılarıma göre biraz kısa olacak galiba ama idare edin artık. İyi günler diliyorum.

Yazı dizisi olarak yayımlamayı planlamıştım ve öyle devam ediyorum bakalım bir ya da iki yazı daha attırabilecek miyim bu konuda? Sanıyorum çıkar da bakalım...

İlk yazıda CHP'den bahsetmiştim, şimdi Ak Parti'den bahsetmeye çalışacağım. Bu yazıma da başlarken geçen yazımda değindiğim konuya yeniden değineyim: Bu yazı dizisindeki parti sıralamalarının benim açımdan bir önemi yoktur, ilk ya da son sırada ele aldığım parti sevdiğimden ya da sevmediğimden ilk ya da son sırada değildir, sadece canım o anda onu yazmak istemiştir de ondan o sıradadır.

Görmezden gelme hususunda Ak Parti de CHP gibi bazı konularda takılıp kalmıştır bence. Ak Parti'nin görmezden geldiği kitleler: laiklik konusunda hassas insanlar, milliyetçi düşüncedeki insanlardır.

Esas konuya girerken, Ak Parti'yi kazandığı muazzam başarı nedeniyle tebrik ediyorum. Ben Çölaşan gibi başka bir gezende yaşamıyordum ve sonuçta Ak Parti'nin ilk parti olacağını ve tek başına hükümet kurabileceğini tahmin ediyordum ancak %50'ye yakın bir oyu hiç beklemiyordum ve açıkçası kendileri de beklemiyorlardı.

Eveeet, lafı döndürüp durdum ama şimdi gelelim kuru fasülyenin faydalarına. Ak Parti'nin yöneticileri -başta başbakan olmak üzere- laik olduklarını söyleyip durdular ancak ne yalan söyleyeyim hiç de inandırıcı olamadılar bu konuda. Bir kere geçmişten gelen ideolojik düşünceleri bunun önündeki en büyük engeldir. Değiştiklerini söylediler ancak ne kadar değişip değişmedikleri ayrı bir konu. En azından Bülent Arınç bu değişim konusunda Ak Partililerin önüne konabilecek bir misal. Kendisinin açık, net ifadeleri aslında yuhalanması gereken değil alkışlanması gereken bir özelliğidir ve Türk siyasetinin bu derecede net, kıvırtmayan insanlara ihtiyacı vardır. Burada sorulması gereken soru şudur: "Peki bu adamlar siyasal olarak şeriatçı mıdır?" Bence o da değildir, en azından %80 oranında değildir diye düşünüyorum. Bazıları dindar sayılabilir ve bu da kötü bir özellik değildir ki ben dindar CHP'lileri de bilirim de nedense Deniz Baykal onları pek sevmez gibi görünerek dışarıda kalmalarına neden oluyor.

Laiklik konusu ordunun da hassas olduğu bir konudur malum ve artık günümüzde neredeyse hassas olduğu tek konudur. Ak Partililer'in imamlara geniş yelpazede ve sayıda kadro ayırması da bu konuda ele alınabilir. Bu ülkenin binlerce imama ihtiyacı vardır belki ancak bu ihtiyaç diğer hükümetler döneminde giderilmeyip de bu adamların döneminde gideriliyorsa bu da aslında Ak Partililerin değil diğer hükümetlerin ayıbıdır da, Ak Parti ihtiyaçtan fazla imam alıyorsa bu Ak Partililerin ayıbıdır. Sırf bazı insanların oyunu almak için devletin sırtına yük konması kadar kızdığım şey çok azdır.

Ak Parti yöneticilerinin artık bu konuya özen göstermeleri gerekiyor ki sanıyorum bunu seçim sonuçlarından da çıkarmışlardır. Çünkü bu ülkenin aldıkları oy oranında insanın başı kapalı olmadığını ve de imam olmadığını herkesten iyi bilirler ve bunu unutmamaları gerekir. Baş örtüsü, türban yasağı çok saçma bir yasaktır bence ancak bunu halka şikayet etmeleri yerine gene kaldırabilecek olanlar onlardır, dikkatlice iş yapmalarında fayda vardır. Bunu yaparken başı açığın kılına dokunurlarsa karşılarında hiç kimse olmazsa ben olurum. Zira benden başka da çok insanın olacağına eminim.

Ak Parti'nin milliyetçilik karşısındaki tutumuna gelince o da ayrı bir tartışma konusu. Bakıyorsunuz en aslan milliyetçinin yapamayacağı girişimlerde bulunuyorlar ama bir bakıyorsunuz hiç kimsenin düşmeyeceği gaflete düşüyorlar. Ak Parti bu noktada biraz ümmetçi gibi duruş sergiliyor bence. Atatürk milliyetçiliği hakkında ne düşünürler onu ben bilemem de, umarım o konuda güzel şeyler düşünüyorlardır. Zira milliyetçilik de bizim milletimizin hassas old